نقبی به گذشته ی آرشیوم

به نام خدا

الان که خیلی پخته ترم و اتفاقات و حال وهوای نوجوانی و جوانی در روحم به شکل دیگری داره غلیان می کنه ،رفتم سراغ آرشیو مطالبم

با این نوشته از خودم روبرو شدم

"به نام خدا

دلتنگی برات، دوباره اومدسراغم.شبیه خماری یک معتاد،که همه جاش دردمیگیره

این باردیگه میخوام ترک کنم.خواهشا دیگه نه زنگ ونه پیام ونه امواج دلتنگیتو نفرست برام..

این بار دیگه میخوام از چنگت بگریزم ورها بشم"

نمی دونم رو چه حسابی این اراجیفو برای مخاطب خاص سابقم نوشتم.فقط می دونم ما زن ها اگر بتونیم دلی رو مال خودمون کنیم و اون دل کاملا جزو قلمرومون بشه ، و بقول معروف فتحش کنیم،با خیال راحت می ریم سراغ کارهای دیگه مون.بعضی زن ها می رن سراغ تفریح و شنا و والیبال و اسکیت و...بعضی می رن سراغ نخ و قرقره و قلاب و منجق ملیله .بعضیام می رن سراغ بچه ها و هر روز با اونا عشق و حال می کنن.بعضیام مثل من کلن می رن سراغ روزگارگذرانی .حقیقت اینه که منم با دل مخاطب خاص سابقم چنین کردم.طرف دیگه به هیچ کسی مجال ورود نمی ده و از دسترسی به منم محرومه الی الابده.اینم پایان عشق های خیالی.اینارو گفتم درس عبرت بشه واسه بعضیا

حسودی...